Ben jij opgegroeid met ouders met psychische problemen? Nu gaat het alleen maar over jou.

Ik help jou als volwassen KOPP-kind om je verleden een plek te geven, waardoor je meer loskomt van je ouders en vrijheid vindt in je leven.
Afspraak makenVertel me meer

Kind van ouders met psychische problemen: volwassen KOPP-kind

De afgelopen jaren heb je geprobeerd je eigen leven op te bouwen. Toch merk je dat gevoelens, angsten en patronen van vroeger zich nog steeds opdringen. Jouw ouders hadden psychische problemen, die in jouw jeugd door gebrek aan kennis en diagnostiek niet zijn opgemerkt. Aan de buitenkant leek er met jou niet zoveel aan de hand, of werd het eenvoudigweg niet gezien, maar binnen het gezin was het voor jou ontwrichtend. Inmiddels ben je als KOPP-kind volwassen geworden. Je hebt nooit echt kind kunnen zijn en had een veel te zware last op je jonge schouders.

KOPP of KOV

Ergens in de afgelopen jaren heb je je gerealiseerd dat er echt iets aan de hand was met je ouders. Je bent een kind van ouders met een psychische problematiek en/of een verslaving, ook wel een KOPP-kind of KOV-kind genoemd. Dit besef gaf helderheid en verklaarde waarom je jeugd zo moeilijk was en je er maar weinig positieve herinneringen aan hebt. Het verklaart ook waarom de relatie met je ouders nog steeds moeizaam verloopt, al weet je eigenlijk niet anders. Dat het was zoals het was, maakt echter niet dat alles nu oké is. Ja, je ben verder gegaan met je leven en je hebt deze moeilijke fase overleefd. Wat een krachtige overlevingsstrategieën heb je tot je beschikking! Je zit echter nog steeds met onzichtbare lijntjes aan je ouders vast, in de oude patronen. In vrijheid leven en je eigen keuzes maken is een grote uitdaging.

Schuld, schaamte en eenzaamheid

Als kind voelde je schuld en schaamte omdat je de problemen van je ouders niet kon oplossen. De eerste beweging die je als kind maakte, was om wat er mis ging op jezelf te betrekken, om zo je ouders maar niet te verliezen. Je legde de lat hoog voor jezelf. Als je maar genoeg je best deed, dan zou het eindelijk goedkomen. Omdat de buitenwereld niet zag hoe het er bij jullie thuis werkelijk aan toe ging en omdat je zo goed was in verbergen wat er aan de hand was, was je ook heel eenzaam. Nu, als volwassen KOPP-kind, voel je nog steeds schaamte over hoe het was, en voel je je schuldig naar je ouders als je erover deelt met je omgeving. Uit loyaliteit naar hun toe doe je dat nog steeds (bijna) niet. Je sluit je steeds meer op in jezelf.

Weinig gevoel van eigenwaarde

Als kind was het gevoel dat je welkom was onbekend. Liefde uiten of complimenten geven deden je ouders zelden, of het was in de vorm van aantrekken en afstoten. Hoe bouw je als kind eigenwaarde op, wanneer je eigen ouders geen ruimte voor je hebben in hun leven? Wanneer ze (ongewild) in beslag genomen worden door zichzelf en hun ziekte? Op de schaarse momenten dat je liefde of troost zocht bij je ouders, waren ze niet beschikbaar, en je bent opgehouden erom te vragen. Een volwassen KOPP-kind kan het prima alleen. Je kunt je eigen zaken wel regelen. Maar het gevoel hebben dat je iets goed kunt, positief over jezelf denken, geloven dat iemand anders je waardevol vindt, dat is iets heel anders.

Parentificatie: de rollen omgedraaid

Bij parentificatie neem je als kind langdurig de rol als ouder op je, met de bijbehorende taken en verantwoordelijkheden. Als jong kind leerde je al je aan te passen aan wat er van je verwacht werd in huis. Je was de steun en toeverlaat van je ouders, meer dan dat jij bij hen terecht kon. De rollen waren omgedraaid. Vanuit jouw loyaliteit deed je alles om te zorgen dat het goed met hen ging. Thuis regelde je dat je zusje een broodtrommel mee naar school kreeg en dat er ’s avonds eten op tafel stond. Als je moeder ergens naartoe moest, zorgde je dat ze geld en haar sleutels bij zich had, of ging je mee om haar te begeleiden. Emotioneel waren je ouders ook afhankelijk van je. Je stelde ze gerust, ze leunden op jou en jij hield hen overeind. Ruimte voor een KOPP-kind om onbezorgd kind te zijn is er niet.

Wie ben ik

Mijn naam is Iris Verhoeven en ik ben een KOPP-kind. Mijn beide ouders hebben een psychische problematiek. Ik ben opgegroeid in een tijd dat er nog weinig bekend was over psychische problemen, tenzij het zo uit de hand liep dat er sprake was van bijvoorbeeld een opname of regulatie door medicatie. Bij mijn ouders was dit niet het geval en er was aan de buitenkant weinig zichtbaar. Nu weet ik dat zij echt niet anders wisten en konden, en heb ik daar vrede mee. Dat is een lange weg geweest, waarin ik dit echt heb moeten aankijken en vastpakken. Door diep door dit intense proces gaan, en gebeurtenissen uit mijn jeugd een plek te geven, heb ik mijzelf en mijn weg tot nu toe leren aanvaarden met alles was er was en alles wat er niet was. Ik heb geleerd mijn eigen keuzes te maken en mijn leven vorm te geven zoals ik dat wil. En kan ik jou helpen hetzelfde te doen.

Testemonials

Vinger op de zere plek

Afgelopen maanden heb ik diverse gesprekken met Iris mogen voeren. Door het vertrouwde en veilige gevoel heb ik snel stappen kunnen maken en ook durven nemen. In Iris vond ik iemand die samen met mij de weg schoonveegde zodat mijn pad weer zichtbaar werd.  

Als mensen mij vroegen hoe ik mij voelde gaf ik altijd aan dat ik net een zwemmend hondje was op de grote oceaan. Continu zoekende naar een stukje drijfhout om me aan vast te klampen, tot ook deze weer zonk.

Door onze gesprekken heb ik nu meer vastigheid gevonden. Ik weet waar ik naar toe ga en probeer niet alle ballen meer in de lucht te houden, maar kijk meer naar wat ik zelf nodig heb. Ik heb vastigheid/bevestiging gevonden in mijn zoektocht.

Vooral het leggen van de vinger op een zere plek, heeft mij erg geholpen. Door een opstelling kwam ik er achter dat ik iets bij mijn vader zocht, wat hij mij niet meer kan geven. Nu weet ik wat hij voelde en kan ik het afronden en heb ik het een plek kunnen geven. Daar ben ik heel dankbaar voor. Dit gun ik iedereen.”

Marja Vlaanderen, 54 jaar

Inzicht in oude patronen

“In het “midden” van mijn leven worstelde ik vooral met een stuk identiteit; wie ben ik, waar kom ik vandaan, wat heeft mij gevormd en is deze vorm ook wat mij nu, en in de toekomst past? Met deze vragen ben ik bij Iris gekomen om samen op te lopen en te onderzoeken.

Het heeft mij vooral opgeleverd dat ik een helder inzicht heb verkregen in hoe ik mij verhoud tot mijzelf, tot anderen maar ook tot de wereld in algemene zin. Wat zijn mijn onbewuste patronen? Voorheen konden die patronen mij blijven overvallen en verbazen. Ik heb inzicht gekregen in oude patronen die nog steeds hardnekkig bleken, maar vanuit een bepaalde mate van onderbewuste toch de regie over mijn leven konden voeren.

Bewust heb ik gezocht naar iemand die enerzijds begrijpt in welk type systeem ik ben opgegroeid maar ook tegengesteld is aan mijn karakter. Ben ik altijd snel en met een sterke voorwaartse beweging; is Iris vanuit rust en kalmte absoluut een opponent van mij. Daarnaast weet Iris een zeer goede sfeer te creëren waarbinnen kwetsbaarheid er mag zijn. Iris weet vanuit een sterk spiegelend vermogen alle thema’s te benoemen die ik wellicht liever uit de weg ging.”

Beate, 41 jaar

Blogs

De interne criticus

De interne criticus

Wat is de interne criticus? Veel volwassen kinderen van ouders met een psychische problematiek of verslaving kennen de interne criticus goed. De interne criticus heeft ook wel andere namen, zoals de ‘rechter’ of de ‘kritische ouder’. Of misschien geef je er zelf een...

Lees meer

Heb je een vraag?

Wil je meer informatie of een gratis sessie boeken? Vul dan het onderstaande formulier in, dan neem ik zo snel mogelijk contact met je op.
Je kunt me ook bereiken via telefoonnummer 06 4794 3711.

Ik ga zorgvuldig met jouw gegevens om, zoals vermeld in mijn privacybeleid.