Mijn kijk op het innemen van je plek
Op 18 april zag ik een op holistik.nl. een artikel over je plek innemen als kind. Het is een interview met Els van Steijn over het innemen van je plek in het familiesysteem. Met deze blog wil ik wat dieper op het artikel in gaan, en mijn antwoord vanuit mijn ervaring als traumatherapeut voor volwassen kinderen van ouders met psychische problemen en/of een verslaving naast uitspraken in het interview zetten.
Ik ga inhoudelijk op dit artikel in omdat ik vaak mensen in mijn praktijk ontmoet, die het boek ‘De fontein’ lezen en ervan in verwarring raken, omdat ze geforceerd een beweging proberen te maken, die voor hen niet klopt. Deze blog gaat over hoe ik er naar kijk, waarmee ik niet wil suggereren dat ik de waarheid in pacht heb, of het het beste weet. Dit is mijn perspectief; mensen mogen het eens zijn met Els van Steijn en hun eigen weg volgen. Daar ga ik niet over.
Niet gezien in jouw behoefte
Als kind van ouders met psychische problemen en/of een verslaving is het vaak ingewikkeld, en soms zelfs onmogelijk om de beweging naar je ouders toe te maken. Om als kind bij hen te komen. Immers, zo was het als kind niet. Zo heb je het niet geleerd. Je moest al heel jong volwassen zijn en praktische en/of emotioneel beschikbaar zijn voor je ouders. Voor heel veel KOPP/KOV blijft de dynamiek hetzelfde wanneer ze volwassen zijn. Eenvoudigweg omdat hun ouders zijn zoals ze zijn. Natuurlijk zullen er ouders zijn die dusdanig in behandeling gaan en zelfreflectie hebben dat er daadwerkelijk iets kan veranderen in de relatie. Maar heel vaak is dat niet zo. Het is heel pijnlijk om te voelen dat je als kind niet gezien wordt in jouw behoefte, en dat dat zo zal blijven.
Je grens aangeven
Als eerste valt mij op dat er in het interview gesteld wordt dat verontwaardiging en boosheid secundaire emoties zijn. Wat mij betreft zijn deze emoties net zo primair als verdriet, machteloosheid of afwijzing. Boosheid is heel gezond. Boosheid gaat over het voelen en mogelijk kunnen aangeven van een grens. Wanneer je als kind opgroeit in een gezin waar psychische problematiek en/of verslaving speelt, dan is het vaak niet mogelijk om je grenzen aan te geven. Wanneer je er dan als volwassene eindelijk contact mee kunt maken, dan is dat een heel gezonde beweging. Het gaat niet over dat je je razernij moet uitleven, maar wel dat je mag zeggen: ‘tot hier en niet verder’. Dat is heel gezond, en haalt je uit je overleving. Je overleving waarbij je weer terug gaat naar de oude dynamiek.
Al klopt de beschrijving globaal van hoe we gedrag ontwikkelen naar aanleiding van een innerlijk afwezige ouder, er wordt mijns inziens een soort draai gegeven aan dat het ontwikkelen van dit gedrag reactief is. Als kind ontwikkelen we ons aan de hand van een wel of niet gezond aanwezige ouder. Omdat dat zo onderhuids en onuitgesproken gebeurt, is het heel moeilijk om boven tafel te krijgen wat er nu precies speelt. Dat vraagt tijd en bewustwording.
Dezelfde dynamiek
In het interview wordt gezegd over een ouder met een narcistische inslag: “Realiseer je alsjeblieft dat dergelijk gedrag onmacht is en geen onwil.” Daarbij wordt opnieuw begrip, zorg en mildheid naar de ouder toe verwacht. En daarmee kom je weer in precies dezelfde dynamiek die je kende toen je opgroeide. Mijns inziens gaat het erom dat je als kind mild mag leren zijn naar jezelf, voor dat je zoveel te verduren heeft gehad.
Vervolgens wordt er in diezelfde alinea gezegd: “Het gedrag dat iemand vertoont is immers altijd de ‘beste keuze van het moment’, anders had iemand iets anders gedaan, hoe destructief dat ook kan zijn. Een kind dat ouder wordt, kan makkelijker grenzen stellen, wat noodzakelijk is om zichzelf te beschermen.” Dit is een illusie. Misschien is het waar dat dit de ‘beste’ keuze was op dat moment. Maar het was nog steeds schadelijk voor jou als kind. Daar mag aandacht voor zijn. Dat mag je heel serieus nemen.
Moeilijk om je los te maken
Daarbij is het zeker niet makkelijker voor een kind dat ouder wordt om grenzen te stellen. Je groeit op in die dynamiek. Je hele systeem is ervan doordrongen. Dan is het ongelooflijk moeilijk om je daarvan los te maken en je grenzen te stellen. Omdat een ouder met een narcistische persoonlijkheidsstoornis, of zelfs alleen maar narcistische inslag, een ster is in manipuleren. Die manipulatie overtuigt je ervan dat het aan jou ligt. Het is ongelooflijk moeilijk je daarvan los te maken, omdat je telkens het gevoel hebt dat jij degene bent met het probleem, dat jij gek bent, en niet je ouder. Jij kreeg en krijgt nog steeds de schuld.
Veel kinderen van ouders met psychische problemen en/of een verslaving zijn pas ver in hun volwassen leven in staat om los te komen uit de dynamiek met hun narcistische ouder(s), omdat het zo vanzelfsprekend voor je is en was. Er zijn nooit woorden gegeven aan wat er gebeurde. Je moest het zelf uitzoeken. En het gebeurde (en misschien wel nog steeds) onderhuids, achter je rug om, bijna onmerkbaar en onzichtbaar.
Bodem in jezelf vinden
Er wordt gezegd: “Pas als je op je eigen plek staat, word je stevig en sterk als persoon. Uitsluitend op jouw plek (lees: in de ordening) pak je de onzichtbare stroming van de fontein die zo essentieel is voor je welzijn.” Ook hier zie ik het vanuit het perspectief van KOPP/KOV anders. Juist wanneer je je eigen weg mag zoeken, je eigen plek mag vinden, je eigen beweging mag volgen, vind je bodem in jezelf. En vaak is die plek op iets of veel meer afstand van je ouders, in plaats van onder hen in de fontein.
Juist in het losmaken, kun je jezelf gaan vinden. Bessel van der Kolk zegt niet voor niets: “Hoe groter het trauma dat kinderen oplopen aan hun ouders, hoe groter de loyaliteit.” Wanneer je je plek onder je ouders moet innemen in de ordening, ben je loyaal. Voor volwassen KOPP/KOV betekent dat bijna altijd dat je je moest afsplitsen van je eigen behoeften. Wanneer je loyaal moet zijn aan je ouder(s), ben je dat niet aan jezelf. En als je niet loyaal kunt of mag zijn aan jezelf, hoe kun je dan je eigen leven vormgeven?
Veilige hechting
Er wordt gezegd: “Je ouders hebben gegeven wat ze je konden geven, en bijna altijd is dat genoeg.” Naast dat ik dat een aanmatigende uitspraak vindt, vind ik het vooral onwaar. Als je als kind daadwerkelijk genoeg krijgt van je ouders, ontwikkel je een stevige basis in jezelf. Een diep gevoel van dat je oké bent zoals je bent. Dan hoef je geen extreem gedrag te vertonen om gezien te worden. En kun je je leven van binnenuit leven, vanuit vertrouwen en stevigheid.
Natuurlijk kom je dan je eigen obstakels tegen. Maar die kun je vanuit die stevige basis hanteren. En weet je dat je ouders er voor je zijn, als je ze nodig hebt. Dit gaat over veilige hechting. En dat is precies wat er vaak mist bij KOPP/KOV. Met deze uitspraak ligt de macht wederom bij de ouders. En bij trauma gaat het altijd om een verschil in macht. Als kind was je machteloos. Het is van belang om dat te mogen erkennen. Door te zeggen dat wat je van je ouders kreeg genoeg was, kom je weer in het trauma terecht.
De blik op jezelf gericht
Er wordt gezegd: “Vaak verwijt je je ouders dat zij jou niet zien. De vraag is of jij hen kan zien?” Wanneer je deze vraag stelt: kun je je ouders zien in wie zij zijn en in hun behoefte? kom je wederom in dezelfde patronen terecht. Het gaat niet om jouw behoefte, maar om die van je ouders. En zo is de cirkel weer rond. De vraag is wat mij betreft veel meer: kun je jezelf zien? In alles wat je nodig had en wat er niet voor je was? En hoe dat nu nog steeds effect heeft op jou en op jouw leven? Dat is een veel relevantere vraag.
Het gaat niet over je ouders verwijten maken. Als volwassen KOPP/KOV weten we heus wel dat onze ouders er niks aan konden doen. Het gaat niet over je plek innemen, wat dat ook moge betekenen. Eerlijk gezegd vraag ik me dat sowieso af wat dat eigenlijk is: je ‘plek’?
Een vriendin van mij zei: je ouders moeten plek voor jou maken in hun leven en in hun hart. En wanneer ze dat niet doen, heb je je daartoe te verhouden. Er komt geen rust wanneer je je kindplek inneemt in de ordening. Dan stap je weer terug in de oude loyaliteit. Een loyaliteit die ongezond, en soms zelfs ronduit schadelijk voor je is. Een loyaliteit waarbij je van jezelf moest afsplitsen om te kunnen blijven voortbestaan. En hoe kun je sowieso je plek innemen in het systeem als je ouders dat ook niet hebben gedaan of kunnen doen? En hun ouders ook niet? We kunnen niet een magisch trucje toepassen waardoor het allemaal ineens goed is.
Aanvaarden dat je behoeftig was
Het interview vermeldt dat je de behoeftigheid naar je kinderen kan opheffen door af te dalen naar jouw plek in de fontein. Ik denk daar anders over. Het gaat niet over je behoeftigheid opheffen. Het gaat over aankijken en aanvaarden dat je behoeftig was en dat je ouders daar geen passend antwoord op gaven. En dat je daarover mag rouwen. Over wat nooit geweest is en ook nooit zal zijn. Door dat werkelijk aan te kijken en er zelfreflectief op te zijn, word je een andere ouder voor je kinderen.
Het gaat over: wat is het effect geweest van hoe het was, van hoe je ouders zich tot je verhielden en met je omgingen, op je leven nu? Dat je dat mag aankijken. En dat je daarin mag verzachten naar jezelf toe. Mogen rouwen om hoe het was en vaak nog steeds is. Dan komt er rust.
Overall gaat mijns inziens ‘je plek innemen’ in het artikel vooral over terug gaan naar de loyaliteit ten aanzien van je ouders, en niet over als kind je eigen leven mogen leven en je eigen beweging mogen volgen. En dat laatste is wat ik ieder KOPP/KOV ten diepste gun. Het liefst in liefdevol contact met hun ouders, die hen helemaal zien zoals ze zijn. Helaas is dat vaak niet aan de orde. Maar dat je als volwassen KOPP/KOV je eigen leven kunt leven door ‘je plek in te nemen’ ten opzichte je ouders, is naar mijn mening een illusie.
Lees hier het artikel in Holistik terug.
Dank voor deze beschrijving. Het is helaas zo pijnlijk spot on.
Dank je wel Iris, voor deze verhelderende uitleg.
Precies zoals het voor mij aanvoelde, maar ik niet onder woorden kon brengen.
Bedankt Iris! Vanuit de grond van mijn hart wil ik je als KOPP kind bedanken voor het hier schrijven van de waarheid. Dat zweverige inhoud van het je plek innemen in de fontein komt op mij over als niet meer dan zout in de wonden van het kind strooien. We weten inderdaad wel dat onze ouders ziek zijn en dat vinden we heel erg. Echter, na wat ik allemaal heb meegemaakt kwam de grootste klap in mijn gezicht van therapeuten die aankwamen met een handleiding over hoe ik het beste met mijn moeder om kon gaan of hoe ik haar gedrag kon begrijpen zodat ik mijn gedrag hierop aan kon passen. Zo zelden dat iemand durfde te zeggen: Ze had niet over je grens mogen gaan, hoe ziek ze ook was.
Bedankt voor deze blog. Ik ben het er helemaal mee eens. Ik vind het boek de fontein ook maar een zweverig concept dat niet klopt en geen recht doet aan het onrecht dat een kopp kind te verduren heeft gehad. Dat onrecht van niet gezien zijn en behoeftig verlaten zijn, is alleen te verwerken door te rouwen en jezelf losmaken uit de ongezonde dynamieken met je ouders. Dit heeft vaak een hoge prijs maar is wel de weg tot emotioneel en mentaal gezond en heel worden.
Wauw eindelijk een verhaal wat wel zinnig is, alles was zo raak. Als je weer op.je plek in de fontein gaat staan komt alles weer binnen. De ouder krijgt weer opnieuw de kans om je pijn te doen. Dit haalt je juist weer uit balans. Het is wel even goed geweest weer even te voelen. Waarom zijn mijn muren omhoog waarom gedraag ik mij als ouder over mijn moeder. Pas als je dat weer ervaart kun je ook hier weer verder mee. De loyaliteit was zo sterk en je mag je weer kwetsbaar opstellen en vertellen wat je niet leuk vind aan sommige situaties. Vandaar uit ga je merken dat de ouder niet veranderen zal en je het beste de ouder los kunt laten om je echte zelf te beschermen tegen de pijn. De verwaarlozing, het niet gezien worden, het niet nakomen van afspraken het liegen. Afstand nemen en je eigen leven gaan leven. Maar dan wel in de wetenschapndat je er zelf alles aan gedaan hebt en je dus geen schuldgevoel gaat ontwikkelen. Want daar zijn deze ouders een ster in. Plus de hele wereld moet het weten hoe naar en vervelend kind jij bent. Liefst ook nog op fb. Ik kom nu in de rouwfase, het gaat echt niet gebeuren, ik heb geen moeder, nooit gehad en gaat nooit meer komen… verdrietig maar beter nu erachter komen dan straks als ik nog ouder ben. Ik ben nu al laat. Omdat al die andere mensen inderdaad altijd vertelde hoe erg het juist voor mijn zieke moeder was en dat ze er niks aan kon doen.. ik dacht hierdoor altijd dat ik gek was
manipuleren.
Ik heb de fontein ook gelezen en het was een feest van herkenning. Ik denk dat ik Els heb begrepen. Voor mij is de kern van het boek: stoppen met je ouders te bekritiseren en (ver)oordelen. Daarmee ontstaat verheffing wat ik niet wil omdat het dan niet goed met me gaat.
In plaats daarvan de relaties met zowel vader als moeder rouw eerlijk bezien, eerlijk bekijken wat van hun was, en wat van mij is. Rouwen om het verlies zodat ik van verheffing naar nederigheid ga zodat ik mijn echte zelf weer wordt.
Ouders oordelen maakt dat je niet vrij kunt zijn omdat je als rechter boven hen gaat staan en maar blijft eisen van ze wat ze je tóch nooit meer gaan geven. En elke positie bóven ouders breekt een keer op.
Ik vind de fontein een waardevolle aanvulling op mijn kennis.
Wauw eindelijk een verhaal wat wel zinnig is, alles was zo raak. Als je weer op.je plek in de fontein gaat staan komt alles weer binnen. De ouder krijgt weer opnieuw de kans om je pijn te doen. Dit haalt je juist weer uit balans. Het is wel even goed geweest weer even te voelen. Waarom zijn mijn muren omhoog waarom gedraag ik mij als ouder over mijn moeder. Pas als je dat weer ervaart kun je ook hier weer verder mee. De loyaliteit was zo sterk en je mag je weer kwetsbaar opstellen en vertellen wat je niet leuk vind aan sommige situaties. Vandaar uit ga je merken dat de ouder niet veranderen zal en je het beste de ouder los kunt laten om je echte zelf te beschermen tegen de pijn. De verwaarlozing, het niet gezien worden, het niet nakomen van afspraken het liegen. Afstand nemen en je eigen leven gaan leven. Maar dan wel in de wetenschapndat je er zelf alles aan gedaan hebt en je dus geen schuldgevoel gaat ontwikkelen. Want daar zijn deze ouders een ster in. Plus de hele wereld moet het weten hoe naar en vervelend kind jij bent. Liefst ook nog op fb. Ik kom nu in de rouwfase, het gaat echt niet gebeuren, ik heb geen moeder, nooit gehad en gaat nooit meer komen… verdrietig maar beter nu erachter komen dan straks als ik nog ouder ben. Ik ben nu al laat. Omdat al die andere mensen inderdaad altijd vertelde hoe erg het juist voor mijn zieke moeder was en dat ze er niks aan kon doen.. ik dacht hierdoor altijd dat ik gek was
manipuleren.
Wat een goed artikel is dit zeg. Als je zoals ik een ingewikkelde jeugd hebt gehad, lijkt het zo voor de hand te liggen om de opstellingenhoek in te duiken en daar je heil te zoeken. Ik heb het boek van Els van Stein ook gelezen, en voelde een intuïtieve weerzin tegen haar nogal absolute beweringen. Je verwoordt heel duidelijk wat ik al wel aanvoelde. Overigens heb ik in het verleden verschillende opstellingenworkshops gevolgd, maar ben daar eerder slechter dan beter uitgekomen. Ik begreep niet goed waarom, inmiddels zie ik het beter.
Datzelfde geldt wat mij betreft voor het concept “ vergeving”, waar je ook mee doodgegooid wordt. Ook bij vergeving wordt gevraagd vooral begrip te hebben voor de ouders, en dat ze gedaan hebben wat ze konden. Ik heb het eindeloos geprobeerd, en het lukte me niet. Tot ik tot de conclusie kwam dat dat niet de zoveelste “tekortkoming” van mezelf was (zoals dat altijd ingeprent werd door mijn ouders), maar gewoon een weg die helemaal niks oplevert. Sterker nog, bij vergeving bewoog ik steeds verder weg van mezelf en verviel ik weer in de oude patronen. Precies zoals je zegt.
Ik vind het heel verfrissend om een onderbouwd tegengeluid te horen, een kritische noot t.a.v. het opstellingenwerk, dat alsmaar populairder wordt. Laten we toch alsjeblieft heel goed blijven voelen en ons onderscheidingsvermogen blijven trainen, om de beste keuzes voor onszelf te maken. Het volgen van de verkeerde therapieën en het toepassen van de verkeerde methodes is helaas niet zonder gevaar, en kan je echt verder van jezelf doen wegdrijven. En dat is het laatste wat je nodig hebt als KOPP/KOV-kind. Helaas heb ik dat met vallen en opstaan moeten ontdekken.
Ik vond die van Stijn maar haar Fontein een grote irritatie verwekkende herhaling. ‘Aankijken wat van jou is en de plek innemen in de stroming naar de bak’ . Ze lijkt wel op mijn moeder, een grote hangende langspeelplaat, die telkens dezelfde onpersoonlijke boodschappen uitkraamt. Had prima op 1 a4 tje gekund , die hele boodschap. Schadelijk is de boodschap zeker, net als al die andere boodschappen rond
vergeving. Heb me niet voor niets zo jong en snel als mogelijk uit het schadelijke gezin ontrokken. Maar Els heeft er een leuk bedrijfje van gemaakt voor zichzelf, van andermans ellende.
ik kon uit het schadelijke systeem onttrokken.
Dankjewel! Ik ben, na het lezen van helaas 3 boeken van deze schrijfster, al een jaar op zoek naar genuanceerde kritiek op deze schrijfsels. Na 30 jaar therapie om mezelf waardig genoeg te vinden om te leven, om me te bevrijden van mijn ‘plaats’ ,zonk ik weer terug in de ‘ plaats’ die zij mij toekenden. De onwaardige plaats opgedrongen door ouders, gezinsleden en
familie. De plaats die je van tijd tot tijd het liefst met de dood zou verruilen. Ik vind het gewoon
misdadig, wat deze vrouw in haar boeken
beweert. Alsof je dankbaar en trots moet zijn voor het misbruik voordat je een waardig leven ‘verdient’ en voorspoed in je leven mag ontvangen. Walgelijk.
Nogmaals dank voor je blog Iris. En ik wens ieder die met trauma kampt eigen(!)
waarde en een mooi leven!
Jolanda
Hoi! Interessant hoe je het boek hebt ontleed. Ik ben zelf ook trauma therapeut en vond de term ‘je plek innemen’ juist heel krachtig. Maar dat komt ook omdat ik hem juist anders interpreteer en gebruik. Bij het innemen van je plek als kind, zorg je ervoor dat het innerlijke kind alsnog alles krijgt wat het vroeger nodig heeft gehad. Dus ruimte om je boosheid te voelen, ruimte om bang te mogen zijn etc. Boven je ouder staan zou dan betekenen dat je alleen zorg hebt voor wat je ouders nodig hebben en alle gevoelens van jezelf onderdrukt om het schuldgevoel maar niet te hoeven verdragen wat daar vaak mee gepaard gaat. Ik vind daarbij je opmerkingen over het afdwingen van begrip naar je ouders toe terecht. Hiermee rationaliseren je wederom wat je als kind bent tekort gekomen. Begrip is iets wat vaak vanzelf wel ontstaat, nadat je je eigen pijn onder ogen bent gekomen. De relatie naar het verleden wordt dan vanzelf zachter.
Amen. Precies wat ik zo ontzettend lastig vind. Niet alleen door Els en haar boek, maar vooral ook de omgeving: “je hebt toch een leuke jeugd gehad” , “je moeder werkte niet en was toch altijd thuis” , je ouders zijn toch heel lief”, “ze bedoelden het vast niet zo” etc etc. Kotsbeu wordt ik ervan. En eigenlijk zo ontzettend verdrietig. Dat ik nog steeds niet kan uitleggen aan anderen dat er onder dat zoete suikerlaagje van ons perfecte adoptiegezinnetje zoveel ongezonde dynamieken waren.
Dankjewel liz. Durfde jaar niet meer te kijken, na de reactie boven jou en de leugen van de ‘Fontein ‘. Toch weer zo dapper geweest. D’r klopt iets, heel veel niet. Ik wil je zeggen merci..
Iets moois in een mens is integriteit. Mensen die dat niet kunnen handelen, hebben de keuze van manipuleren.
Als dat begint, worden zij rijk, maar liefde armer.
Lieve groet, jolanda
Ontzettend bedankt voor dit uiterst heldere artikel! Het bevestigt volledig mijn gigantische afkeer van mevrouw Van Steijn. Alles dat ik al dacht, beargumenteer je hier feilloos. Dank!!
Ik voelde mij erg eenzaam en alleen in mijn kritiek op Van Steijn en haar methode, maar nu niet meer. Echt zo fijn! En ik heb het zojuist gedeeld met iemand die overwoog met haar in zee te gaan. Van mijn eigen kritische noten, schrok ze al, dit artikel maakt het nog zo veel duidelijker.
Ik haat het dat dit boek inmiddels ook is vertaald in het Engels en dat deze zeer schadelijke methode zich daarmee nog verder verspreidt. Nóg meer mensen die zichzelf hierdoor verder kwijt zullen raken. Nóg meer tijd verliezen alvorens eindelijk jezelf te vinden en echt voor jezelf te leren kiezen. Jezelf serieus te leren nemen en te omarmen. Intens triest en walgelijk dat mensen zo gesaboteerd worden, onder het mom van ‘hulp’. En madam wordt er nog rijk mee ook. Zum kotzen vind ik dat. Maar nu weet ik gelukkig dat ik niet alleen ben in deze.
Iedereen dus ook bedankt voor de herkenbare reacties. ❤️
Jouw stuk raakt precies punten ik niet vind kloppen aan de fontein. Veel therapeuten en mensen die soortgelijk de ouders’’s hun behoeftes indirect weer vooropstellen, hebben wellicht geen idee hoe triggerend kan zijn voor sommige volwassen kinderen. Bedankt, door alleen het lezen hiervan al voel ik me geaffirmeerd.
Heel erg bedankt voor dit commentaar op Els en haar fonteindogmatiek. Het verwoordt heel goed het gevoelde onrecht, de afschuw en de weerzin die ik regelmatig voel bij het lezen van het boek. Ik heb juist jarenlang nodig gehad om eindelijk te zien dat ik NIET eindeloos trouw hoef te zijn aan mijn ouders, en dat ik mag uitkomen voor mijn eigen pijn, zonder daarbij eerst aan hen te denken, of ik hen daarmee niet beschadig. Het bagatelliseren van misbruik en trauma zoals in het boek gebeurt, zonder verdere toelichting hierop, vind ik erg schadelijk.
Het verleden kunnen we niet veranderen dus dat is inderdaad helaas iets dat we met ons meedragen en zullen moeten accepteren dat dat is hoe het gebeurd is – maar mét het bijbehorende rouwproces en het nemen van afstand van mensen die die geschiedenis keer op keer zich laten herhalen. Moeten zeggen “ik houd van je en bedankt voor alles wat ik van je gekregen heb” om alleen zo ‘je plek’ te kunnen innemen, vind ik echt toxisch voor mensen die jarenlang zichzelf zijn kwijtgeraakt door trauma en/of misbruik. Bedankt voor dit tegengeluid, ik zou willen dat dit breder naar voren zou komen.
Dankjewel, ik liep nu een tijd rond met dit vraagstuk:
Ik zeg weleens dat ik nu ouder voor mezelf moet zijn (innerchild healing) en dat gaat in principe tegen het principe van de Fontein in. Je ouders horen boven jou te staan. Dit artikel heeft mij helderheid gegeven en bevestigd dat het anders werkt bij een KOP kind/complex trauma.
Dank je wel voor dit artikel. Toen ik het boek de Fontein las, voelde ik dat het niet klopte, maar ik kon niet zeggen waarom niet. Jij hebt dat heel goed onder woorden gebracht!
Naar mijn mening is het innemen van de plek in de fontein zeer verwarrend. Als ’trauma patiënt’ wordt je precies gedwongen om een plek in te nemen. Persoonlijk vindt ik het een moeilijk te begrijpen verhaal. Gabor Maté legt ontwikkelingstrauma veel eenvoudiger en duidelijker uit. Van generatie op generatie worden patronen doorgegeven totdat er op een moment bewustzijn komt en begrijpt hoe alles is kunnen gebeuren. Dan verminderen of stoppen de patronen. Maar Els beschrijft ook wel zaken waar ik mee akkoord ben. Een familieopstelling kan inderdaad wel aantonen wie jouw schade berokkend of voor wie je je klein houd in je familie.
Spijker op de kop(p)!
Helemaal zoals het is.
Mooi , dank je wel.
Ik heb veel aan de Fontein gehad.
En ik heb ook veel aan dit inzicht, om vooral eindelijk eens zelf te gaan stromen, ipv in de dwangmatige loyaliteit mezelf te blijven beperken.
Voor mij mag het er allebei zijn. Ja naar ouders en hun traumatische opvoeding, doorgegeven aan mij, en nee ik ga niet meer loyaal zijn.
En ja naar mezelf in een totaal nieuwe stroming, welkom vanuit mij naar hun. Maar niet meer wachten op een warm welkom innerlijk bij mn ouders.
Het voelt vrij zo. Xx